Στα σχοινιά ο Τραμπ: Οι Δημοκρατικοί ετοιμάζουν έρευνες για την οικογένειά του – Παραπομπή σε δίκη καθαίρεσης για τρίτη φορά;

Έπστιν και πόλεμος στο Ιράν στο στόχαστρο των Δημοκρατικών
Οι Δημοκρατικοί αναμένεται να ανακτήσουν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, εξασφαλίζοντας την πλειοψηφία και στα δύο σώματα του αμερικανικού Κογκρέσου. Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ουάσινγκτον, καθώς το κόμμα της αντιπολίτευσης αποκτά πλέον μεγαλύτερη δυνατότητα παρέμβασης στη νομοθετική διαδικασία και ελέγχου της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ.
Τι είναι η Γερουσία των ΗΠΑ
Η Γερουσία αποτελείται από 100 μέλη, με κάθε πολιτεία των ΗΠΑ να εκπροσωπείται από δύο γερουσιαστές. Η θητεία τους διαρκεί έξι χρόνια, ενώ κάθε δύο χρόνια ανανεώνεται περίπου το ένα τρίτο των εδρών του σώματος.

Για να εκλεγεί κάποιος γερουσιαστής, πρέπει να έχει συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας του, να είναι Αμερικανός πολίτης για τουλάχιστον εννέα χρόνια και να κατοικεί στην πολιτεία την οποία πρόκειται να εκπροσωπήσει.
Μαζί με τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η Γερουσία αποτελεί το δεύτερο από τα δύο νομοθετικά σώματα που συγκροτούν το Κογκρέσο των ΗΠΑ.
Θεωρητικά, τα δύο σώματα καλούνται να συνεργάζονται για την ψήφιση της νομοθεσίας, καθώς καμία νομοθετική πρόταση δεν μπορεί να αποκτήσει ισχύ νόμου χωρίς την έγκριση τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας.

Τι σημαίνει η εξέλιξη για τον Ντόναλντ Τραμπ
Η ανάκτηση του ελέγχου και της Γερουσίας, πέρα από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, προσφέρει στους Δημοκρατικούς μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση της νομοθετικής ατζέντας.
Στην πράξη, το κόμμα θα διαθέτει πλέον περισσότερα μέσα για να αντιταχθεί στις πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ και να εμποδίσει την προώθηση πρωτοβουλιών της κυβέρνησής του.
Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί θα έχουν τη δυνατότητα να αναλάβουν την ηγεσία των κοινοβουλευτικών επιτροπών, ανοίγοντας τον δρόμο για έρευνες και κοινοβουλευτικές εξετάσεις σχετικά με διάφορες πτυχές της κυβερνητικής δραστηριότητας. Επιπλέον, θα μπορούσαν να ψηφίσουν υπέρ της παραπομπής του Τραμπ σε δίκη καθαίρεσης (impeachment) για τρίτη φορά, κάτι που θα αποτελούσε πρωτοφανή εξέλιξη, όπως αναφέρει σε ανάλυσή του το Sky News.

Ωστόσο, ο Αμερικανός πρόεδρος θα εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να κυβερνά μέσω εκτελεστικών διαταγμάτων, ενώ θα διατηρήσει και το δικαίωμα άσκησης προεδρικού βέτο.
Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι εκτιμά πως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το βέτο για «έναν ή δύο μήνες», προτού καταλήξει σε συμβιβασμούς με τους Δημοκρατικούς.
Για να ανατραπεί ένα προεδρικό βέτο απαιτείται πλειοψηφία δύο τρίτων τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία, ποσοστό που οι Δημοκρατικοί δεν αναμένεται να εξασφαλίσουν.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο πρόεδρος δεν θα μπορούσε να βρεθεί αντιμέτωπος με αρνητική δημοσιότητα, καθώς η επανειλημμένη απόρριψη των αποφάσεων του Κογκρέσου από τον Λευκό Οίκο θα μπορούσε να προκαλέσει πολιτικές αντιδράσεις.

Η ευρύτερη εικόνα και οι έρευνες που ενδέχεται να ξεκινήσουν
Ο Ντόναλντ Τραμπ θα παραμείνει στην προεδρία των ΗΠΑ, ωστόσο θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα Κογκρέσο στο οποίο οι Δημοκρατικοί θα ελέγχουν και τα δύο νομοθετικά σώματα. Αυτό θα προσφέρει στο κόμμα της αντιπολίτευσης πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο στην κυβέρνησή του.
Με ορίζοντα τις προεδρικές εκλογές του 2028, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να επικεντρώσουν τις κοινοβουλευτικές τους έρευνες σε αρκετά ζητήματα.

Ο βουλευτής, Ρόμπερτ Γκαρσία, κορυφαίο στέλεχος των Δημοκρατικών στην Επιτροπή Εποπτείας και Μεταρρύθμισης της Κυβέρνησης της Βουλής των Αντιπροσώπων, έχει δηλώσει ότι βασικό πεδίο ενασχόλησης θα αποτελέσουν οι «υποθέσεις διαφθοράς της οικογένειας Τραμπ».
Ο ίδιος ανέφερε επίσης ότι, εφόσον οι Δημοκρατικοί ανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, θα ξεκινήσει εκτεταμένη έρευνα για πρόσωπα που συνδέονται με τον Τζέφρι Έπστιν.
Στο επίκεντρο της κοινοβουλευτικής εξέτασης αναμένεται να βρεθεί και ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος αντιμετωπίζει ήδη έντονες πιέσεις. Οι ερωτήσεις προς το πρόσωπό του ενδέχεται να αφορούν τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τον πόλεμο στο Ιράν, καθώς και τις αμφιλεγόμενες επιθέσεις εναντίον σκαφών στην Καραϊβική.